Home
Programma 2020
Verslagen 2019
Posthoek
Nieuw Moscou
De Buorkerij
Ammoniet
Het bestuur
Natour 30 jaar
Jubileumboekje
Lid worden
Interessante links
Contact
Sitemap

 WEEKEINDE VAN DE POSTHOEK  VAN 3 t/m 5 MEI 2019

  

Weekend georganiseerd door Anne en Rien.  Zal ik het wel doen, zal ik het wel doen? Al dagen draait dat door mijn gedachten. Volgens de navigatie is de fietsafstand naar het Natourweekeinde in Rucphen 88 km. Uit ervaring is dat 10% meer door wegopbrekingen, omleidingen en omdat de navigatie het ook dan niet meer weet. Reken dus op 97 km. Nu heb ik mijn fiets vrijwel niet gebruikt deze winter en heb de laatste dagen voornamelijk spannende films gekeken op de tv. Vorig jaar fietste ik van Limburg naar Groningen in drie dagen. Samen met de zware kabel- en beugelsloten en de bidon met water en de bagage zit ik op een windvangend  monster van 60 kg. Op woensdag 1 mei om tien uur rijd ik weg na een goed ontbijt en afscheid van Henny. Op weg dwars door Rotterdam en door de Heinenoordtunnel neem ik pauze bij een dikke boom die de fiets voor mij rechtop houdt. De lunch bestaat uit roggebrood, kaas en water. Bij het keren op het fietspad ga ik onderuit, de fiets gaat plat en ik rol een eindje weg. Een aardige jongedame helpt mij de fiets met het tegenspartelende stuur overeind te krijgen.

 

 

 

Om drie uur arriveer ik op De Posthoek over het bekende zandpad, ditmaal stevig door de regen, andere keren moest je de fiets dwars achter je aanslepen door het mulle zand. En ga nog een keer onderuit bij het keren op een verkeerde afrit. Het is 97 km geworden. In de avond in de hete kantine bereik ik mijn grens en ga via een vluchtig bezoek aan het badhuis het bed in. De tent is opgezet, netjes ingericht en het bed van een isolerend matras voorzien van een fleece binnenslaapzak, een donzen buitenslaapzak, alles van het mummiemodel en een extra donzen dekbed. Na 9 uur slaap wordt ik om zeven uur fris wakker en.. geen spierpijn. Een rit naar de super in Rucphen zet de maaltijden voor de komende dagen op ’de kaart’. Vandaag bestaat de maaltijd uit uitstekende asperges, ja we zijn in Brabant, in plaats van roomboter gebruik ik kruidensmeerkaas. Een verkenning over het terrein laat zien hoe groot het is en hoe goed het is onderhouden. De najaar- en voorjaarsstorm hebben stevig huis gehouden. In 1995 was ik hier en het was allemaal nog heel klein, op foto’s zie je ons zitten tussen uitsluitend bomen. Vol trots werd een net klaar gekomen plekje “Eik” voor de camper toegewezen waar de wagen prompt tot op de carrosserie in wegzakte. Ik heb de camper er uit gekregen door hem te laten ‘swingen’. Voor kenners; een kunstje met de koppeling. In dienst won ik een wedje door een ‘drietonner’ met zes aangedreven wielen uit een sloot te ‘swingen’, het kwam weer van pas, zoals gezegd fietsen verleer je nooit. Decimeter voor decimeter krijg je hem er uit. ‘Eik’ zag er daarna uit of er een tankslag had plaatsgevonden. Met de steek en hark heb ik het gerepareerd en kijk.. hoe mooi het er nu nog uitziet. De hei voor de kantine was nog bos en deze kantine was er overigens ook nog niet. De bouwwerken van De Posthoek zijn functioneel en goed onderhouden. Vandaag donderdag bezoek ik Roosendaal, het maakt een diep trieste indruk op me, nergens een plein gezien met een terras en enig groen. Een eind buiten Roosendaal vind ik in een winkelcentrum van grote ketens een restaurant met vriendelijke bediening en een goede lunchkaart

 In de avond is het druk in de kantine, om mij heen wordt geklaverjast en ge-Keesd. Naast mij wordt op Marktplaats gezocht naar een lintzaagmachine, we bekijken en bespreken de voor en nadelen van verschillende modellen, een leuke manier die bij mij past om de avond door te brengen.

Het Natourweekeinde wordt ingeluid op vrijdag 3 mei 2019 om vier uur, Hans onze voorzitter memoreert dat Natour dit jaar 30 jaar bestaat, zo lang al? Ik denk aan alle momenten die mij bij zijn gebleven zoals het echtpaar uit de filmwereld. In mijn camper zit in het scheepsinterieur een scheepsbar met kleine gegraveerde flacons en antieke glaasjes, bij hun gaat de bank open... en we genieten van elkaars whisky. De gewoonte om zelf gemaakte verhalen voor te dragen als we bijeen zitten is verloren gegaan.

 Weer terug.. Anne en Rien vertellen ons wat ze voor ons bedacht hebben dit weekeinde, dat ziet er gevarieerd uit. Hans van Leeuwen en Paula zijn jarig geweest en trakteren op advocaat met slagroom. Zoie ts is werkelijk een inhoudelijk hoogtepunt van een vergadering. De sauna wordt vanavond gestookt en wordt opgegoten het is een prettige ruimte met een raam met uitzicht op de heide achter het gebouw. In de kantine brandt de houtkachel en zit iedereen in zijn blootje te praten en te lezen, een ouderwets gevoel. Buiten is het echt koud en nat. Zaterdagmorgen de rugzak klaargemaakt voor een fietstocht naar Vliegend Museum Seppe en ik beleg mijn laatste broodje met Brie. Buitengekomen zie ik dat de stevige buien van vannacht de vogelpoep van de tent hebben afgespoeld. Dat is een goede start van de zaterdag en betekent vast dat het een mooie dag gaat worden. Anne en Rien verrassen ons met enorme punten gebak thee en koffie aan gedekte tafels, hoe laat zijn ze opgestaan om half zes? Dit is Brabantse gastvrijheid, zo maak je het leven mooi, de dag begint dus echt goed. We vertrekken voor een fietstocht door een mooi Brabants landschap, maar het is snijdend koud, wel droog gelukkig. Bij het vliegveld Seppe is het mogelijk om op het terras ons meegenomen brood op te eten. Mijn broodjes kan ik aanvullen in de super die we aandoen op de terugweg

. Het kleine museum bij het vliegveld is gespecialiseerd in kleine propellertoestellen, opengewerkte zuigermotoren en prototypes van de straalmotor.

 

 

Tussen tweepersoons toestellen hangt ook nog het eerste type dubbeldekker waarbij de twee bemanningsleden op de onderste vleugel liggen. Een weer in elkaar gepleisterde Messerschmitt-gevechtsvliegtuig geeft me een drukkend gevoel, het maakt dit plekje het Mausoleum van de Dood voor jonge mensen. Teruggekomen op De Posthoek schijnt de zon en worden stoelen in de kring gezet maar even later zie je ons met schalen opgemaakte toastje, dozen chocolade, zoutjes en de aangebroken wijnflessen onder de arm naar de warme kantine rennen. Voor de avond is een bezoek aan een Chinees restaurant afgesproken dat heb ik gemist. Ik heb genoten van mijn sperzieboontjes in een zelfgemaakte Surinaamse scherpe saus. Deze avond gaat het gesprek in de kantine over campers en eigenaardigheden van terreinbesturen. En de diesel-loze toekomst, hoe bouw je een elektrische camper met een accu pakket voor een dag rijden onder de 3,5 ton? Zondag hebben de vogels het werk nog eens kunstzinnig overgedaan, dat moet ik ze meegeven. Om halfelf, wat een mooie tijd is dat!, start de dag met koffie aangevuld met rondgaande schalen met koekjes. De rit door het Brabantse landschap wordt wijselijk door Anne en Rien ingekort. Met de wind is het snijdend koud, gevoelloze vinger kunnen bijna de rem niet meer vinden en ongeacht de kleding voel je de kou tot op je botten. In Oudenbosch maken we een stop voor de meegenomen lunch op een plantsoentje aan de weg nabij een Joodse begraafplaats. Deze route door Brabant is echt mooi gekozen, was ik hier alleen geweest dan was ik regelmatig afgestapt om landschapsfoto’s te maken.

 De verkleinde Sint Pieter te Rome in Oudenbosch heeft een prachtige naam ‘De Basiliek van de Heiligen Agatha en Barbara’ kijk daar kom je mee weg, niet zo klein denken. ‘Verkleinde’ is ook niet direct wat bij je opkomt als je door de Basiliek dwaalt. Als ik afdaal naar het souterrain zien de ruimtes er ruim en modern uit, dat is een heel verschil met Rome waar je beneden in oude gangen langs de sarcofagen loopt. De Basiliek in Oudenbosch ziet er heel goed onderhouden uit, wat een werk is dat en kostbaar! 

Na dit bezoek houd ik lange tijd  een heet kopje koffie tussen mijn handen in het restaurant aan de overkant. Aan ons tafeltje wisselen we onze indrukken uit over het bezoek aan de indrukwekkende Basiliek. Ik stel mij voor als de gemeente het besluit genomen heeft het dorp van een nieuwe kerk te voorzien, iemand met het voorstel komt de Sint Pieter na te gaan bouwen. Dat moet dan toch wel enige tijd bezinken. En.. dat wordt ‘em!  Het afsluiten van dit gezellige weekeinde om vier uur gebeurt met de toespraak van Hans en het overhandigen van het schilderijtje gemaakt door Thea dat met duidelijk plezier in ontvangst genomen wordt door het bestuurslid van De Posthoek. Dat is ook het afscheid van een aantal mensen die morgen weer bezigheden hebben. In een kring bakt en braad Natour daarna al keuvelend met elkaar de avondmaaltijd, er is een opklaring en het kan gewoon buiten. Als ik nog zit te eten komen een aantal mensen al terug van de afwas en halen de stoelen weg. In alle rust genieten van al die drukte, best lekker. De avond wordt in de kantine doorgebracht die aangenaam warm is door de sauna die in de middag is gestookt, dat hebben we even nodig.

 

 Aan een tafel wordt geklaverjast en aan een andere wordt zowaar bridge-les gegeven. De maandag staat in het teken van vertrekken. Caravans rijden zoemend uit hun plekjes, auto’s vullen de ruimtes met open laadkleppen. Ik berg kletsnatte tentdelen in grote plastic tassen voor ze in de fietstassen gaan. Er is opluchting om mij heen als ik zeg met de trein terug te reizen, lief. En dan is er het afscheid met het vooruitzicht van het jubileumfeest. Anne en Rien, jullie weekeinde was een succes.

                                                                                                                                                 Emiel

to Top of Page

NATOUR | info@natour.nl